عناصر مختلف به هنگام تولید آلیاژ آهن چه تاثیر دارند؟

سیلیکون: مهم ترین اثر سیلیکون عبارت است از افزایش سرعت تبدیل فاز سمنتیت به فاز فریت و کربن است. مقدار آن بین 0.5 تا 3 درصد به مذاب اضافه می شود.

سولفر: سولفر از تبدیل سمنتیت به فازهای دیگر تا حدود جلوگیری می کند و با آهن ترکیب می شود و آهن سولفر را تولید می کند. وجود سولفر در مذاب باعث می شود که ساختار دانه ها تضعیف شود.

منگنز: همان طور که اشاره شد وجود سولفر در مذاب مناسب نیست، بنابراین برای کاهش اثر سولفر از منگنر استفاده می شود زیرا سولفر با منگنز واکنش می دهد و منگنز سولفر را تولید می کند. در صورتی که از میزان زیادی از منگز استفاده شود در این صورت با آهن واکنش می دهد و کاربید را تولید می کند که منجر به سخت شدن آهن می شود.

فسفر: فسفر باعث می شود که میزان سیالیت مذاب افزایش یابد و در صورتی که قطعه دارای دیوارهای نازکی باشد، مناسب است. ولی در صورتی که از میزان زیادی فسفر استفاده شود، باعث سخت شدن آهن می گردد و میزان سفتی آن را کاهش می دهد و منجر می شود که در برابر ضربه مقاومت کمتری داشته باشد.

نیکل: با اضافه کردن نیکل فرایند تولید گرافیک بهبود می یابد ولی تاثیر آن در حدود نیمی از تاثیر سیلیکون است. مقدار کمی از آن منجر به ریزتر شدن دانه می شود و در صورتی که از مقدار بیشتری از نیکل استفاده شود مقاومت در برابر زنگ زدگی و گرما را افزایش داده و میزان انبساط حرارتی آن را کاهش می دهد.

کروم: با کربن واکنش می دهد و کاربید تولید می کند که مقاوم تر از کاربید آهن است. بنابراین باعث افزایش سختی پذیری، استحکام و مقاومت در برابر سایش می شود.

مولیبدن: باعث افزایش میزان استحکام نهایی، سختی و مقاومت در برابر شوک های حرارتی و مکانیکی می شود. همچنین منجر به ریزتر شدن دانه می شود. سفتی، مقاومت خستگی، بهبود قابلیت ماشین کاری، سختی پذیری و همچنین استحکام بیشتر در دماهای بالاتر می شود.

مس: اضافه کردن مس باعث ایجاد گرافیک می شود و همچینن تا حدودی منجر به شکسته شدن سمنتیت و کاربید می شود و به همین دلیل به نرم شدن آهن کمک می کند.

وندلیوم: با اضافه کردن این عنصر به مذاب باعث می شود که به شدت کاربید تولید شود و منجر به پایداری سمنتیت می شود از تولید گرافیت جلوگیری می کند.

نوشته شده توسط وحید در شنبه بیست و هفتم آبان ۱۳۹۶ |